Pomnożenie ryb

  „Moi uczniowie przynieśli Mi do pomnożenia chleby i winne grona. W tym dniu podano mi do pomnożenia także martwe ryby. Kiedy wziąłem do ręki tę martwą substancję, wyjaśniłem ludziom, że potencjał energii Ojca, wysoka życiodajna siła już się z niej ulotniła i że nie będę stwarzał żywych ryb, aby je znowu zabito.

  Wyjaśniłem ludziom, że życie jest we wszystkich formach bytu i że człowiek nie powinien umyślnie zabijać. Ludzie, a szczególnie dzieci, spojrzeli na Mnie ze smutkiem. Nie mogli Mnie zrozumieć, gdyż odżywiali się głównie rybami i chlebem, bo prawie nic innego nie mieli.

  Wtedy powiedziałem do nich: Energie ziemi utrzymują jeszcze te ryby. Nie podaruję wam więc żywych ryb z Ducha Ojca, lecz stworzę dla was z energii ziemi ryby, które będą martwe, a więc ubogie w wibracje. Nie będą one nigdy nosiły życia i nie będą mogły być zabite. Pragnę wam pokazać, jak smakuje żywy pokarm - chleb i owoce, a jak w porównaniu z nim - pokarm martwy.

  Z energii ziemi stworzyłem dla nich ryby, które miały mało duchowej substancji. Dałem im te martwe ryby i przykazałem jeść jednocześnie chleb i owoce, aby poznali różnicę pomiędzy żywym i martwym pokarmem, pomiędzy pożywieniem o wysokiej i o niskiej wibracji.

  W ten i inny sposób pouczałem ludzi. Pokazałem im - i pokazuję też wam, którzy czytacie Moje słowa - że każde nagłe przełamanie starych nawyków jest fanatyzmem. W tym, kto z minuty na minutę odrzuca to, do czego od dawna był przyzwyczajony, dokonuje się przełamanie, a nie przeistoczenie.

  W przełamaniu jest już zalążek ponownego wybuchu starych, stłumionych nawyków, które będą wówczas jeszcze silniejsze i trudniej będzie się ich pozbyć, niż przed okresem umartwiania się.

  Starych nawyków nie powinno się przełamywać. Stopniowe ich zaniechanie powinno doprowadzić do przeistoczenia, w miarę jak człowiek skieruje się na wyższe cele i wartości. Jest to duchowy wzlot ku nowym horyzontom.

  Wszelkiego rodzaju umartwianie się jest fanatyzmem. Fanatyk w odczuciach i myślach potępia bliźnich, którzy mają jeszcze te same lub podobne nawyki, jak te, które on sam stłumił. Tym żywi to, co stłumił.

  Rozpoznajcie: Człowiekowi przywiązanemu do nawyków, potrzebne są jeszcze często ustępstwa w ludzkich sprawach aż sam rozpozna swoje błędy i przez samorozpoznanie i doświadczenie lub też przez cierpienie zaniecha starych nawyków, aby duchowo dojrzewać. Jest to wtedy prawidłowe zrozumienie i prowadzenie zgodne z Prawem”.