Teksty Biblii powstawały przez stulecia. Ludzie spisywali to, co inni im przekazywali, co właściwie odpowiadało ich wyobrażeniom i często nie miało nic wspólnego z prawdą o Bogu.

  Przykładem ludzkich wyobrażeń w Starym Testamencie jest posądzanie Mojżesza o to, że składał krwawe ofiary ze zwierząt i rzekomo przygotowywał je na ofiarnych ołtarzach, czy też posądzanie Boga o wydawanie poleceń dzieciobójstwa, morderstw rabunkowych, a nawet ludobójstwa. Te słowa ze Starego Testamentu były wykorzystywane przez dyktatorów dla usprawiedliwienia ich haniebnych czynów i przez Lutra w uzasadnieniach jego wyroków (zobacz www.theologe.de/theologe3.htm), gdzie powoływał się na Biblię.

  Także Nowy Testament jest ludzkim dziełem, zbiorem tekstów, których zestawienie razem jako „Pismo Święte” nastąpiło przez kościelne dekrety. Natomiast wiele z tego, co miało pozostać nienaruszone, nie znalazło tam w ogóle swojego miejsca. Wiele nauk Jezusa z Nazaretu pozostało ukrytych w pismach apokryficznych i nie włączono ich do Biblii, o której Kościoły mówią, że w niej każde zdanie jest słowem Bożym.

  Kiedy ojciec Kościoła, Hieronim, ok. 1600 lat temu sporządzał pierwszą autoryzowaną wersję Biblii na zlecenie papieża, znajdował się pod dużą presją rodzącej się władzy kościelnej i sił politycznych. Na takie tematy, jak ponowne wcielanie się duszy i nauki Nazareńczyka o pokojowym współżyciu ludzi ze zwierzętami w kościelnej Biblii nie było już miejsca. Hieronim jednak dobrze wiedział o miłości Jezusa do zwierząt, o czym mówi zamieszczony niżej cytat.

  Chociaż w oficjalnej Biblii wiele prawdy o życiu i naukach Jezusa z Nazaretu zostało przemilczane, to prawda wyjdzie na światło dzienne. Do tego przyczyni się też i ta książeczka.

  Wydając niniejszy zbiór cytatów, pragniemy nawiązać do prachrześcijaństwa oraz zrehabilitować Jezusa i ukazać Go w świetle prawdy jako przyjaciela zwierząt.